آدرس ايميل :

نظر شما :

نمايش آدرس ايميل

چه روزها بر ما گذشت و چه شب‌های تیره و تاری را در این روزگار بی‌ دریچه و روزنه دیده‌ایم، چه لحظه‌های دشواری را تجربه کرده‌ایم که هر یک با آه‌های رنگارنگ همراه بوده است، 

چه خاطره‌هایی را در ذهن داریم، که هر یک غمی را می ‌آورد و غصه‌ای را بر دل‌مان می‌نشاند و ماتمی را در پی دارد. وای از این روزها و شب‌ها و لحظه‌ها و خاطره‌ها و ... 
 
و ما چه کنیم با انبوهی از این غصه‌های رنگ به رنگ، غصه‌هایی که تا سر بر می‌گردانی، چون قارچ در کشت‌زار دل‌مان می‌روید و می‌روید و جان ما را می‌گیرد و فرصت تماشا به ما نمی‌دهد، مهلت اندیشه به ما نمی‌دهد. 

ما می‌خواهیم از این روزها رها شویم که خورشیدش گرما ندارد. می‌خواهیم از این شب‌ها خلاص شویم که ستاره‌هایش اندک است و ماهش، نازها دارد، ما می‌خواهیم از این لحظه‌های کش‌دار انتظار، فارغ شویم، 

ما می‌خواهیم با این خاطره‌ها رابطه‌ای نداشته باشیم، می‌خواهیم بذر امید در جان ما شکوفا شود و شکوفایی رسم ما باشد و با این شیوه، جهان را سرسبز سازیم، سبزی که نشاط می‌آورد و شادابی می‌بخشد. 

ما می‌خواهیم رها شویم، این خواسته ماست، این تنها خواسته ماست، این خواسته‌ای است که سال‌ها، نه قرن‌ها درباره‌اش اندیشیده‌ایم، ما می‌خواهیم این تنها خواسته به دست کسی برآورده شود که خواسته‌اش با خواسته ما یکی است و خواسته ما را خدایی می‌داند و می‌داند که این خواسته از دل برآمده و این خواسته را شیطان رانده شده از بهشت نیالوده و این خواسته پیش از خلقت انسان در نهاد انسان نهاده شده و این خواسته، همان خواسته‌ای است که اهریمن را می‌ترساند و اهریمن‌ اندیشان را پریشان می‌کند و ما باید فاصله نگیریم از این خواسته که با گرفتن از فاصله، دیگر چیزی نمی ماند از ما و از خواسته مان.